WZOROWA POSTAWA CZ. II

Aby określić wielkość balonika, główki kapusty, ryby lub powiedzieć o kimś, że jest wspaniały, nie trzeba gestów – wystarczą słowa. Ale ręce żyją i zarówno jak oczy, cała postać mogą i powinny brać udział w rozmowie. Chodzi tylko o to, jak. Małe, dyskretne ruchy pomagające w wypowiadaniu myśli są bardzo miłe. Muszą być jednak wykonywane estetycznie i spokojnie. Podobnie jak należy wystrzegać się trywialnych wyrazów, tak samo trzeba unikać nieładnych, wulgarnych gestów.

Siedząc trzymajmy ręce na poręczach fotela lub złożone na kolanach. Jedząc opierajmy napięstki o brzeg stołu, nie kładźmy na nim łokci. Stojąc nie składajmy rąk na brzuchu, na biodrach, na piersiach, nie szarpmy też nerwowo naszyjnika, korali czy bransoletki, nie kręćmy pierścionka. Możemy sobie pomóc trzymając torebkę, książkę, papierosa. Nie wykonujmy jednak przy tym niepotrzebnych, nerwowych ruchów.

Najlepiej zapomnieć, że się ma ręce. Wtedy same „wiedzą”, co mają robić, i zupełnie nie zawadzają. Niech zwisają swobodnie wzdłuż ciała, można je lekko oprzeć o paseczek albo o kieszonkę.

Ręce czyste, dobrze utrzymane są ozdobą. Nie zajmujmy się jednak nimi w towarzystwie ani w żadnym miejscu publicznym, poza zakładem fryzjerskim. Nie wstydźmy się swoich rąk: gdy są zniszczone pracą, lecz czyste, przynoszą nam tylko zaszczyt.

I ostatnia uwaga: wiele tu miejsca poświęciłam umiejętności poruszania się, gdyż jak sami wiecie, mamy pod tym względem duże braki. Ale wszystko to nie oznacza, by przybierać sztuczne pozy, wystudiowane przed lustrem. Trzeba być zawsze sobą, zachowywać się i poruszać naturalnie. Naturalna pewność siebie – rzecz jasna – uprzejma, miła, bez agresji i nonszalancji jest cechą bardzo pożądaną i należy ją rozwijać od dziecka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>