TRZEBA SIĘ PRZEDSTAWIĆ

Taki jest obyczaj między ludźmi, że zanim nawiążą kontakt towarzyski czy oficjalny, muszą się sobie przedstawić. Jest to formalność wynikająca z zasad dobrego wychowania, wstęp do zawarcia znajomości.

Obowiązuje reguła, że młodszy powinien być przedstawiony starszemu: mężczyzna – kobiecie: podwładny – zwierzchnikowi. Przeważnie ceremonii tej dokonuje osoba trzecia i ona wymienia nazwisko najpierw mężczyzny, potem kobiety.

Przedstawianie ma charakter raczej oficjalny. Zapoznawanie ze sobą – bardziej swobodny. Gdy na uroczystej audiencji jesteśmy przedstawiani na przykład ministrowi lub jubilatowi, wtedy, rzecz jasna, nie wymienia się nazwiska dostojnej osoby, bo i tak każdy wie, kim ona jest: wówczas usłyszymy: „Pozwoli pan, panie ministrze, że przedstawię pana profesora Iksińskiego”. Podczas ściśle oficjalnych audiencji, gdy trzeba przedstawić kilka wchodzących osób, wymienia się tylko ich nazwiska, często wraz z naukowymi albo służbowymi tytułami.

W mniejszym gronie mówimy: „Pozwól, mamo, że ci przedstawię doktora X” lub: „Oto mój kolega, Marek. Y”, czy też: „To jest pani lub panna taka a taka, o której (wam często opowiadałam.” V.7 ten sposób dajemy do zrozumienia obu stronom, że przedstawiamy osobę dawno oczekiwaną. Na ogół zawsze lepiej jest dodać: „Czy mogę przedstawić” lub: „Pozwól, że przedstawię” itp.

Zapoznajemy ze sobą ludzi równych wiekiem, o podobnych zainteresowaniach, których pragniemy związać swobodną rozmową. Wtedy mówimy: „Pozwólcie, że was zapoznam: pan A – mój kolega szkolny, pani B – koleżanka z pracy”. Możemy także powiedzieć wprost: „Zapoznajcie się z sobą.’”

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>