POCHWAŁA STAROŚCI CZ. II

Wszystko to wskazuje, jak spontaniczność, oryginalność i bujna energia młodości z biegiem posuwania się w wieku zostają zrównoważone przez szerokość wiedzy, doświadczony sąd i wytrwałą ciągłość zainteresowań i pracy. Przy pomyślnie przebiegającym procesie starzenia się człowiek z wiekiem traci coraz bardziej wąskie, egoistyczne zainteresowania i namiętności, a zyskuje nastawienie ogólne na dobro grupy, do której należy, dalej na coraz szersze kręgi ludzi, z początku – własnego kraju, a w końcu i całej ludzkości.

Słowem – nie dlatego człowiek zasługuje na miano wielkiego, na przykład w 70 roku życia, że się tak mało zestarzał, jak to się ogólnie dotąd sądzi, a właśnie dlatego jest wielkim w 70 roku życia, że mógł wykorzystać te wielkie możliwości, jakie proces starzenia się w sobie kryje.”

„Zła opinia późnego wieku – pisze dalej dr Zajączkowski – jest wyrazem tragicznego nieporozumienia. Z góry powzięte założenie, powierzchowne dowody i płytka tendencja do łatwych, wszystko ogarniających uogólnień dają koncepcję starości jedynie jako zjawiska upadku. Tymczasem fakty z tej koncepcji «wystają», bo właśnie starzy, a nie młodzi ludzie prowadzą ludzkość nie tylko w dziedzinie myśli, ale nawet w tak dynamicznej sytuacji, jaką jest wojna. Kompensatą bowiem w starości za obniżenie w dziedzinie pewnych cielesnych zdolności jest’ możność powiększania innych zdolności.

Pośród zdobyczy późnego wieku można wyliczyć: szersze horyzonty i większe poczucie społecznej odpowiedzialności. Przez trening i przygotowanie się do starości te dodatnie cechy mogą być rozwinięte i wtedy zyski starzenia się będą przeważały w księdze bilansu. Stara i mądra kultura ludów Wschodu uważa, że starzenie się jest okazją do rozwoju bogatego w potencjały – charakteru i mądrości.”

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>